Παρασκευή, Αυγούστου 26, 2016

Κρούσματα αηδιαστικού κανιβαλισμού σε ορθόδοξο μοναστήρι!


Στην ιερά μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής.

Την εποχή που πρωτοπροσκύνησα το αδιάφθορο χέρι, αυτό παρουσιαζόταν γυμνό πάνω σε ένα κόκκινο βελούδο, όχι δηλαδή μέσα σε μια θήκη, όπως αφήνει να εννοηθεί η φωτογραφία.

Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και… ευωδιάζει. Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.
- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.

Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. «Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.
- Να σας πω… Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό. Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας.

Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. Πράγμα που έγινε. Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία να εξέρχεται του λειψάνου. Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. Μετά δακρύων!

- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;
- Τι να σας πω! Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες. Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται. Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.

«Πω, πω, πάτερ, να σ’ αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.
- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού. Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι. Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια.

Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία. Το έκρυβαν στο στόμα τους.
Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.

Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.
Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. Το ασπάζεται και τινάζεται. Έρχομαι δεύτερος. Προσκυνώ. Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.

«Πω, πω, τι κάψιμο ήταν αυτό! Μ’ έκαψε τα χείλη! Τό’ νοιωσες; Καίει τα χείλη! Τό’ νοιωσες;» μού λέει με έξαψη.

ΠΗΓΗ: Βήμα Ορθοδοξίας

Και αφού εξετάσαμε
με ποιόν τρόπο βλέπει ένα χέρι
ο άνθρωπος που είναι για ευλογία πεινασμένος,
ας ακούσουμε με ποιόν τρόπο βλέπει το χέρι
ο άνθρωπος ο διψασμένος.

Άκης Πάνου, Βίκυ Μοσχολιού,
"Πήρα απ' το χέρι σου νερό".


Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2016

Αισχύλου Πέρσες στο Χαλάνδρι

μέμνησθ᾽ Ἀθηνῶν Ἑλλάδος τε, μηδέ τις
ὑπερφρονήσας τὸν παρόντα δαίμονα    
ἄλλων ἐρασθεὶς ὄλβον ἐκχέῃ μέγαν.

Αισχύλος, καλέ μου αναγνώστη. Αισχύλου Πέρσαι. 
Υπό μία έννοια, τα λες και προφητικά για τον ελληνισμό τα λόγια του, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Άλλο είναι το θέμα μας και εγώ την αμαρτία μου θα την πω: 

Πηγαίνοντας χτες το βράδυ στο θεατράκι της ρεματιάς στο Χαλάνδρι για να δούμε τους Πέρσες του Αισχύλου, βάδιζα απλώς με τις μίνιμουμ προσδοκίες ή απαιτήσεις. 

Φαίνεται πως είχα παρεξηγήσει το ότι αυτός που θα ανέβαζε τους Πέρσες του Αισχύλου ήταν το ΘΕ.Α.Μ.Α (Θέατρο Ατόμων Με Αναπηρία). Φαίνεται πως έκανα συνειρμούς του στυλ "προφανώς θα είναι μια φιλότιμη προσπάθεια" και "προφανώς οι ηθοποιοί θα είναι ερασιτέχνες" και "προφανώς κάποιες στιγμές θα ξεχνάνε τα λόγια" και "να δούμε με πόσο σεβασμό πλησιάζουν το κείμενο του Αισχύλου" και γενικώς ναι μεν πηγαίναμε με όλη την καλή διάθεση αλλά εγώ προσωπικά δεν περίμενα και πολλά.

Και ξαφνικά... Χαμός! Χαμός και αποκάλυψη!
Μιλάμε οι άνθρωποι όχι μόνο τίμησαν το κείμενο του Αισχύλου και όχι μόνο δεν ξέχναγαν τα λόγια τους και όχι μόνο δεν φαινόταν πως είναι ερασιτέχνες και όχι μόνο ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια της φιλότιμης προσπάθειας, αλλά επιπλέον μας κράτησαν εκεί καθηλωμένους να κρεμόμαστε απ' το στόμα τους αλλά και (και ακριβώς εδώ είναι το θαυμαστό) να μαγευόμαστε από τη σκηνική τους παρουσία επί σχεδόν μιάμιση ώρα. Και μιλάμε για τη σκηνική παρουσία ατόμων με αναπηρία, έτσι?

Μιλάμε τέτοιο ταξίδεμα σε ανέβασμα αρχαίας τραγωδίας, δύσκολα μου συμβαίνει, κι απ' όσο κατάλαβα δεν συνέβη μόνο σε μένα.

Και μόνο στο τέλος, κατά τη διάρκεια του -δικαιολογημένα και πρωτόγνωρα για τα δικά μου στάνταρ- παρατεταμένου χειροκροτήματος από το κοινό, ήταν που αναλογίστηκα το μέγεθος της προφανώς τιτάνιας προσπάθειας που είχαν καταβάλει οι επί σκηνής συντελεστές προκειμένου να μας ταξιδέψουν τόσο μαγικά. 

Δεν ξέρω αν και που αλλού θα ανεβάσουν το έργο, αλλά μιλάμε, να πας να το δεις. Αξίζει, και αξίζει πολύ μάλιστα. 

Κι όπως θα το βλέπεις, να έχεις στα υπ' όψιν ότι....
Το Π.Δ. 370/1983 ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ την φοίτηση στις δραματικές σχολές για εκείνους/ες που δεν τηρούν προδιαγραφές «κανονικότητας». Στους ανάπηρους, δηλαδή. Το πρωτοποριακό άρθρο 8 του Π.Δ. 370/1983 ορίζει ότι "οι υποψήφιοι για τις δραματικές σχολές πρέπει να έχουν αρτιμέλεια η οποία βεβαιώνεται από την εξεταστική επιτροπή".

Δεν ξέρω αν αυτό στην πράξη τηρείται ή όχι, στη θεωρία όμως, απ' ότι βλέπω γκουγκλάροντας, συνεχίζει να υπάρχει.
Ε, ας το καταργήσουμε ρε φίλε!




Τρίτη, Αυγούστου 23, 2016

Το σπαμάρισμα από τον δήμαρχο της καρδιάς μας


Το μήνυμα προήρχετο από κάποιον G.PATOULIS και ήτο λιτό:

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΚΕΔΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΑ Γ. ΠΑΤΟΥΛΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΗΘΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΑΥΓΗ. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΛΙΝΚ http://goo.gl/Lsoepu

Ο παραλήπτης του μηνύματος αφ' ενός έξυσε τ' αρχίδια του σχετικά με τη θεματολογία του μηνύματος, αφ' ετέρου όμως αναρωτήθηκε: "Που στον πούτσο βρήκε ο Πατούλης τον αριθμό του κινητού μου τηλεφώνου προκειμένου να επιδοθεί σε ένα ακόμη ανεκδιήγητο σπαμ"?

Διότι δεν ήτο η πρώτη φορά που ο Πατούλης εσυλλήφθη σπαμάρων.

Πέρα από τα ανεκτά "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ" που συνήθιζε να στέλνει κάθε Πάσχα, πρωτοχρονιά, χριστούγεννα και ποιός ξέρει τι άλλο, ο Πατούλης μέσω σπαμ μηνύματος στο κινητό είχε καλέσει τον παραλήπτη να σταθεί στο πλευρό των αλήστου μνήμης Μενουμευρώπηδων, μέσω σπαμ μηνύματος τον είχε καλέσει στα εγκαίνια του πατουλικού εκλογικού κέντρου, ω, συλλογή ολάκερη από πατουλικά σπαμ είχε δεχτεί ο παραλήπτης.

Ως εκ τούτου, ήτο δικαιολογημένη η απορία του: "Που στον πούτσο βρήκε ο Πατούλης τον αριθμό του κινητού μου τηλεφώνου προκειμένου να επιδοθεί σε ένα ακόμη ανεκδιήγητο σπαμ"?

Άξαφνα, ενεθυμήθη!

Προ κάμποσων ετών, ο Πατούλης λάνσαρε στο δήμο του μια κάρτα. Την Artemis Card. 

(Περί δήμου Αμαρουσίου και Αρτέμιδος, κλικ εδώ -διότι η καλή τέχνη πρέπει να εξυμνείται -και το παρόν μπλογκ υμνεί την καλή τέχνη). 

Ο κάτοχος αυτής της Artemis Card θα είχε τρελά προνόμια: Θα έμπαινε τζαμπέ στα τοπικά λεωφορεία του Αμαρουσίου (τα οποία θα έπρεπε ούτως ή άλλως να είναι τζαμπέ), θα είχε εκπτώσεις στις αγορές του από μαγαζιά του Αμαρουσίου (οι Μαρουσιώτες ας μας πουν αν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο -πάντως σε ένα εξεταστικό κέντρο όντως υπάρχει κάποια έκπτωση απ' όσα μαθαίνω), και το κυριότερο: οι κάτοχοι της κάρτας θα πλήρωναν μειωμένο εισιτήριο στις σούπερ-γουάου εκδηλώσεις και συναυλίες και θεατρικά του δήμου. (Εν τω μεταξύ οι εκδηλώσεις μάλλον καταργήθηκαν απ' όσα μαθαίνω). 

Για να πάρει κάποιος την Artemis Card, συμπλήρωνε μια φόρμα. Όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, τα βασικά δηλαδή. Συν τον αριθμό κινητού τηλεφώνου. Ο αριθμός του κινητού ήταν βασική προϋπόθεση. 

Τέλος πάντων, κάτι παππούδια δεν είχαν κινητό, οπότε ο αριθμός του κινητού ήταν μεν βασική προϋπόθεση αλλά σιγά-σιγά η βασικότητά της χαλάρωσε. (Βέβαια, μια στο τόσο χτυπούσε το σταθερό τηλέφωνο και μια φωνή από τη γραμμή του δημότη ζητούσε, ευγενικά, τον αριθμό του κινητού "για να λαμβάνετε ενημέρωση σχετικά με τις νέες προσφορές της Artemis Card και σχετικά με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του δήμου" κλπ κλπ).

Είτε έτσι είτε γιουβέτσι, ο δήμαρχος της καρδιάς μας είχε πλέον στη διάθεσή του μια μεγάλη λίστα με αριθμούς κινητών, οπότε μπορούσε πλέον απερίσπαστος να σπαμάρει. 

Βρε δεν πα να είχε μετακομίσει ο άλλος από το Μαρούσι στη Λάρισα ή στο Λονδίνο; 
Το πατούλειον μήνυμα το είχε εξασφαλισμένο. 
Βρε δεν πα να ήταν ορκισμένος πολιτικός αντίπαλος του δημάρχου της καρδιάς μας; 
Το πατούλειον μήνυμα θα ερχόταν εξάπαντως. 
Βρε δεν πα να δούλευε στην εφημερίδα Αυγή;
Το πατούλειον μήνυμα θα τον ενημέρωνε πως είναι θαυμαστής του Γκέμπελς. 

Γι' αυτό σου λέω μάτια μου... Να προσέχεις που δίνεις τον αριθμό του κινητού σου. 

Ο δήμαρχος της καρδιάς μας, παραμονεύει να σπαμάρει ασύστολα!

Τώρα αν τα έξοδα αποστολής των σπαμ μηνυμάτων που προωθούν τις προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες του Πατούλη πληρώνονται από τις τσέπες των δημοτών, δεν το ξέρω και δεν με ενδιαφέρει. 

Υπάρχουν άλλα ζητήματα που με απασχολούν περισσότερο.



Τρίτη, Ιουλίου 26, 2016

Ραντεβού το Σεπτέμβρη

Φεύγοντας για να πάμε ν' ανάψουμε 
κι εφέτος 
ένα θαλασσινό σταυρό στη χάρη του...
...ευγνωμονώντας τον που κατά τη διάρκειά του
δεν υπάρχουνε ειδήσεις 
(ελπίζω δηλαδή),
 ραντεβού το Σεπτέμβρη 
ενταύθα.

Κυριακή, Ιουλίου 24, 2016

Guillaume Apollinaire

Je n'ai plus même pitié de moi,
Et ne puis exprimer mon tourment de silence.
Tous les mots que j'avais à dire se sont changés en étoiles.
Un Icare tente de s'élever jusqu'à chacun de mes yeux,
Et porteur de soleils, je brûle au centre de deux nébuleuses.
Qu'ai-je fait aux bêtes théologales de l'intelligence?
Jadis, les morts sont revenus pour m'adorer,
Et j'espérais la fin du monde,
Mais la mienne arrive en sifflant comme un ouragan. 

(απόσπασμα από εδώ)

Που μεταφραζόμενο από τον Τάκη Σινόπουλο γίνεται: 

Οίκτο δεν έχω πια για μένα
Τη σιωπηλή μου οδύνη δεν μπορώ να εκφράσω.
Τα λόγια που λογάριαζα να ειπώ μεταβλήθηκαν σε άστρα.
Ένας Ίκαρος προσπαθεί να ανυψωθεί ως τα μάτια μου.
Κομιστής ήλιων φλέγομαι στο κέντρο δυο αστερισμών.
Τι έκαμα στα θεολογικά θηρία της γνώσης?
Σ’ αλλοτινούς καιρούς έρχονται οι νεκροί να με λατρέψουν
Κι έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος.
Μα το δικό μου τέλος σαν τη θύελλα καταφθάνει.

Που για να μη μας πάρει εντελώς από κάτω δηλαδή, παράλληλα με την ανάγνωση του ποιήματος αφήνουμε το μυαλό μας να ανατρέξει στο γνωστό σκίτσο του Αρκά:




Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2016

ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα:

Το ψεύδος αναμφιβόλως είναι μορφή δημιουργίας, πλην όμως είναι μια κατώτερη μορφή δημιουργίας. 

Βεβαίως το πράγμα περιπλέκεται όταν το ψεύδος είναι τόσο ευφυές ώστε να μιμείται την βλακώδη αλήθεια σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται ανταγωνιστικό προς αυτήν ή και ανώτερο αυτής. 

Όπως και να 'χει, η ουσία είναι μία: 
ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΜΕ. 

Ταξιδέψαμε λοιπόν μέχρι τα Χουνταλέικα Αργολίδος ίνα προσκυνήσωμεν τα γυαλιά του Αγίου Παϊσίου, αλλά τζίφος... Δεν μπορέσαμε να τα προσκυνήσουμε. 

Ο λόγος? 
Απλός: 
Η αφίσα για την όλη εκδήλωση ήτο μούφα. 
Η όλη εκδήλωση ήτο μούφα.
Επρόκειτο για μια ψευδή είδηση.

Ως εκ τούτου, οφείλω να επανορθώσω, απευθυνόμενος ιδίως σε εκείνο το τμήμα του αναγνωστικού μου κοινού που απελπίστηκε με τη σκέψη πως εξαιτίας αντικειμενικών δυσχερειών δεν μπορούσε να μεταβεί στην Αργολίδα για να προσκυνήσει τα γυαλιά του αγίου. 

Σε εκείνους τους αναγνώστες μου, λοιπόν, απευθύνω λόγους παρηγορίας. Λόγους του στυλ "θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες, αδελφοί και αδελφές, κι αν δεν προσκυνήσατε τα γυαλιά του αγίου Παϊσίου , οι παντόφλες του αγίου Γερασίμου είναι στη θέση τους και σας περιμένουν". 

Τραγούδι. 
Η Μαίρη Μαράντη σε ένα τραγούδι που έχει την τεχνοτροπία του Τάκη Μουσαφίρη, άρα λογικά δικό του πρέπει να είναι. 

Πάρε με αγκαλιά, πάρε με αγκαλιά, 
να μην πατήσω τα γυαλιά...